2012/01/18

EMAKUMEOK OHOLTZARA, ESKUBIDE GUZTIEN JABE!!

---



Donostiako danborrada egunean emakumeok gizonek dituzten aukera berak izan ditzagun, eskuraezinak ziruditen lorpenak erdietsi ditugu. Hala ere, onartu beharra dago, oraindik ere badirela diskriminatzen gaituzten mekanismo sozial zein kulturalak. Zehazki, Donostiako danborradan oso esanguratsuak diren bi ekitaldiri buruz ari gara, alegia, Konstituzio plazan ospatzen diren banderaren igoerari eta jaitsierari buruz. Eta esanguratsuak diogu, izan ere, udal taldeak bi ekitaldi horien bidez hasiera eta amaiera ematen dizkiolako jaiari.

Ekitaldi horiek bazkide gisa gizonak bakarrik onartzen dituzten bi elkarteren esku daude.

Ez dugu ahaztu behar, bizi dugun sistema honek, argi eta garbi, eta batzuetan modu burutsuan, eskura dituen mekanismo instituzional eta ideologiko guztietara jotzen duela gizonen nagusitasuna erreproduzitzeko. Horren adibide da duela urte gutxi elkarte horiek egindakoa. Hau da, “Berdintasun Legeak agindutakoa betetzeko”, emakume gutxi batzuk euren danborradetara gonbidatzea; hala ez egitekotan, arriskuan jartzen baitzuten bi ekitaldiotarako euren partaidetza eta lehentasuna.

Aurtengo danborradan emakumeen urketari nagusiaren irudia sartuko dutela jakinarazi dute, Danbor Nagusiarekin eta upelen kaporalarekin batera buruzagitza partekatuz.

Baina elkarteko kideak dira (gizonak) erabakitzen dutenak zenbat eta zein izango diren danborradako partaideak, eta zein modutan hartuko duten parte (hala, zenbat emakume, zeintzuk eta zein postutan). Emakumeek ez dituzte gizonen aukera eta eskubide berak. Ezin dute, besteak beste, Danbor Nagusi izatea aukeratu, eta ez dute ezta ere, postu horretarako hautatuak izateko aukerarik.

Planteamendu parekide batetik, bi ekitaldiotan emakumeek gizonek dituzten aukera eta eskubide berberak izan ditzatela aldarrikatzen dugu, eta zehazkiago, emakumeak Danbor Nagusia aukeratzeko eta Danbor Nagusi bezala aukeratuak izateko baldintza berdinak izan ditzatela, gainerako garrantzizko postuetan bezala.

Udal taldeari gogorarazten diogu ez dela aski legeak izatearekin, eguneroko praktikan bete arazi eta gainbegiratu behar direla. Badakigu aurten ez dela behar adina denbora eskakizun hau betetzeko, baina udal berriak beharrezko diren mekanismo guztiak jarri behar ditu martxan Donostiako jaietan gizon-emakumeen arteko berdintasun erreala bermatzeko. Hemendik, gure eskua luzatzen dugu helburu hori lortzeko lanean jarduteko.

Honekin batera, udal berriari hiriko mugimendu feministaren aspaldiko eskakizun bat aurrera eraman dezan eskatu nahi diogu: emakume urketariaren figura batu diezaiola Sarriegi Plazako danbor jolearen irudiari. Emakumeon presentzia ikusaraz dezala. Izendatzen ez denak, ez du izanik. Edo gauza bera dena, ikusten ez dena, ez da existitzen.

GORA HERRI JAI PAREKIDEAK!! GORA BORROKA FEMINISTA!!


---

Se han alcanzado incuestionables logros en referencia a la participación de las mujeres con las mismas oportunidades que los hombres en la fiesta de San Sebastián. Pero aún así hay que reconocer que continúan existiendo mecanismos sociales y culturales que nos discriminan. En concreto nos referimos a dos actos muy significativos de la fiesta de San Sebastián que son la izada y arriada en la plaza de la Constitución. Y decimos significativos porque la corporación municipal, con ambos actos, da el inicio y pone el final a la fiesta.

Estos dos eventos están a cargo de dos sociedades cuyos socios exclusivamente son hombres.

No debemos de olvidar que vivimos en un sistema que recurre, claramente y a veces de manera sutil, a todos los mecanismos institucionales e ideológicos que encuentra a su alcance con el objetivo de reproducir la primacía de los hombres sobre las mujeres. Ejemplo de esto es lo que hicieron estas sociedades hace pocos años, invitando a unas pocas mujeres a sus tamborradas “en cumplimiento de la Ley de Igualdad” ya que de no hacerlo  peligraba la participación y la primacía de estas sociedades en estos dos actos.
Este año introducen la figura de aguadora mayor en la tamborra, compartiendo “mando” con el Tambor Mayor y el cabo de barriles.

Pero son los miembros de la sociedad (los hombres) quienes deciden cuántos, quiénes y de qué manera (cuántas mujeres, qué mujeres y en qué lugar) van a ser los componentes de la tamborrada. Las mujeres no tienen las mismas oportunidades ni derechos que los hombres. No pueden elegir ni tienen opción a poder ser elegidas como tambor mayor, entre otras cosas.

Desde un planteamiento igualitario reivindicamos las mismas oportunidades y derechos que los hombres en estos dos actos y en concreto que las mujeres dispongan del derecho a elegir y ser elegidas para Tambor Mayor y puestos de relevancia en igualdad de condiciones.

A la corporación municipal le recordamos que no basta con tener leyes, que hay que controlarlas para que en la práctica se cumplan. Que aunque sabemos que este año no hay tiempo material para la materialización de esta petición, la nueva corporación municipal ponga en marcha desde ya todos los mecanismos necesarios que posibiliten la igualdad real de mujeres y hombres en la fiesta de San Sebastián. Desde aquí tendemos nuestra mano para trabajar en pro de su consecución.

Queremos así mismo solicitar a la nueva corporación una vieja petición del movimiento feminista de la ciudad -que se incluya una aguadora en la Plaza Sarriegi- junto a la figura del tamborrero. Que se visualice la presencia de las mujeres. Lo que no se nombra, no existe. O lo que es lo mismo lo que no se ve no existe.

GORA LAS FIESTAS PARITARIAS!! GORA BORROKA FEMINISTA!!


---

2012/01/03

Laster... Emakume Abertzaleon V. Topaketa Feministak!

--


Hartu agendak eta erreserba egunak, ez zaizu damutuko!


Iritsi da ordua!
Euskal Herriko Bilgune Feministak 10 urte
eta
...
Emakume Abertzaleon V. Topaketa Feministak
Ikus egitaraua: Martxoaren 2-3-4 Leitzan

http://2012topaketafeministak.wordpress.com/egitaraua/





--

2011/06/15

Sexu-langileen aldeko elkarretaratzearen inguruko hausnarketa

---

Iragan den ekainaren 2an, Sexu langileen Eskubideen aldeko Nazioarteko Eguna zela-eta, hainbat lagun elkartu ginen Koordinadora TransMarikaBollo Feministak (Donostiako Bilgune Feminista, EHGAM, Medeak eta Garaipen) Donostiako Boulevardean deitutako elkarretaratzean, prostituzioan dabiltzan emakume langileen eskubideen alde aldarria altxatzeko amoz, “LotsaGabe! Donostian ere putak bagaude! Denok gara Putak!” lelopean.
           
Lelo horren bidez, sexu langileei elkartasuna eta babesa adierazi nahi izan genien, pairatzen dituzten bidegabekeriak gogoan hartuta. Izan ere, prostitutak emakumeak dira, langileak, beste guztiok bezala, baina eurek bizi duten estigmatizazio eta etengabeko kriminalizazioak, euren bizitza eta lan baldintzak zeharo baldintzatzen dute. Elkarretaratzean, putek sufritzen dituzten hainbat injustizia salatu zen: lan egoera oso kaskarrak, legez kanpoko egoerak, estigma soziala pairatu beharra, zenbait instituziotatik beren jarduna kriminalizatzeko joera eta abar luze bat. Hala, emakumeen arteko elkartasuna aldarrikatu zen, dantzagori batek lagunduta.

Hemen elkarretaratzean zabaldutako irakurketa: (gaztelaniaz ondoren)

SEXU LANGILEEN ESKUBIDEEN ALDEKO NAZIOARTEKO EGUNA

Gaur, ekainak 2, Sexu Langileen Eskubideen aldeko Nazioarteko Egunean, kalera atera gara sexu langileek pairatzen dituzten estigmatizazio, bortizkeria eta inbisibilizazioa salatzeko.

Era berean, gaur egungo moral bikoitzeko gizartearen hipokrisia salatu nahi dugu, sustatzen eta kontsumitzen duen hori zigortu eta estigmatizatzen duelako. Sexu langileen gorputzak dira, hain zuzen ere, geure tabu sexualen kolpeak pairatzen dituztenak. Zeharo estigamtizaturiko eta isilarazitako kolektiboa da hau.

Nazkatuta gaude prostituzioari buruzko eztabaidez, horietan inoiz ez baita protagonisten ahotsa kontuan hartzen. Horregatik bildu gara gaur hemen, sexu-langileei ahotsa ematea ezinbestekoa dela aldarrikatzeko. Ez dugu puritanismo gehiagorik nahi. Prostituzioan diharduten pertsonek gainontzekoek bezala lanbide bat dute. Sexu langileen arazorik larriena gizartearen hipokrisia da.

Teorian estatu espainiarrean prostituzioa ez da ilegala, baina udal ordenantzek, atzerritartasun arloko poliziek eta gizartearen tratu txarrek euren lanbidea kalbario bihurtzen dute.

Hori guztiagatik aldarrikatzen dugu:
  • Prostituzioan lan egiten duten pertsona guztien eskubideak onartu eta bermatu ditzatela, bereziki emigratzeko eskubidea, mugimendu askatasunerako eskubidea eta negozioak sortzeko eskubidea. 
  • Prostituten duintasuna eta eskubideak errespeta daitezela, baita euren adostasun komertzialak (zertan, nola eta norekin lan egin nahi duten) erabakitzeko eskubidea ere, inolako hertsapenik gabe. Hala, zeharo errefusatzen dugu Madril eta Bartzelona bezalako hirietan sexu langileek eta bezeroek pairatzen ari diren etengabeko xaxatzea, aurki Bilbon ere gertatuko dela aurreikusten duguna. Halako neurriek ez dute eskaria gutxitzen, eta gainera, tratu azkar eta ezkutukoak areagotzen dituzte, eta ondorioz, sexu langileen lan baldintzak are gehiago txartzen dira. 
  • Onartu dezatela prostituzioa legezko jarduera ekonomikoa dela, Luxenburgoko auzitegiak dagoeneko 2001ean epaitu zuen moduan. 
  • Espazio publikoak sor ditzatela, Europako hainbat hirietan bezala, prostituzioa era askean eta baldintza onetan aurrera eraman ahal izateko, higiene, segurtasun eta lasaitasunari dagokienez. Auzo horien kokapena prostituten eta bizilagunen hitza kontuan hartuta negoziatu beharko da. 
  •  Emakumeak esklabotzen eta prostituziora behartzen dituzten mafiak modu frogagarrian jazarri ditzatela. Amaitu daitezela internazionalki antolaturiko jarduera anker horien kontrako ageriko errefusa ponposo eta hipokritak, eta jarri ditzatela, existitzen diren interesak alde batera utzita, egoera horrekin amaitzeko neurriak, egon badaude eta. 
  • Eskaini ditzatela baliabide ekonomikoak eta lanerako material zein alternatibak, arrazoia edozein izanik ere, prostituzioa utzi nahi duen pertsona ororentzat.
HIPOKRISIA GEHIAGORIK EZ!
ESKUBIDE ETA LAN BALDINTZA DUINAK EMAKUME GUZTIONTZAT!


KOORDINADORA TRANSMARIKABOLLO FEMINISTA
Bilgune feminista - Garaipen - EHGAM – Medeak




DÍA INTERNACIONAL POR LOS DERECHOS DE LAS TRABAJADORAS SEXUALES

Hoy 2 de Junio, Día Internacional por los Derechos de las Trabajadoras Sexuales, salimos a la calle a denunciar la estigmatización, la violencia y la invisibilidad que viven las trabajadoras sexuales.

La sociedades contemporáneas fundamentadas en una hipócrita doble moral estigmatizan y sancionan aquello que impulsan y consumen. Las personas trabajadoras del sexo son los cuerpos que soportan los golpes de nuestro tabú sexual. Es el colectivo más silenciado y más estigmatizado.

Estamos hartas de que se debata qué hacer con la prostitución sin tener en cuenta la voz de las protagonistas. Hoy estamos aquí para revindicar que es necesario darles la voz a las trabajadoras del sexo. No más puritanismos. Las personas que se dedican a la prostitución ejercen una profesión más. El mayor problema de las personas que se dedican al trabajo sexual es la hipocresía social. 

En teoría en el estado español la prostitución no es ilegal, pero las ordenanzas cívicas, la actuación de la policía de extranjería y el maltrato social hacen que su profesión sea un calvario. 

Por todo ello exigimos:
  • Que se reconozcan y se garanticen los derechos de todas las personas que ejercen la prostitución, especialmente el derecho a emigrar, a la libertad de movimientos y a establecer sus propios negocios. 
  • Que se reconozca y respete la dignidad de las prostitutas y su capacidad de decidir, sin coacciones, a qué quieren dedicarse y cómo o con quién quieren establecer acuerdos comerciales. Consecuentemente, rechazamos el "hostigamiento" a prostitutas y clientes que se está dando en diversas ciudades como Madrid y Barcelona, y que se prevé sucedan también en breve en Bilbao, ya que estas medidas no sólo no reducen la demanda, sino que favorecen los tratos rápidos y clandestinos con el consiguiente empeoramiento de las condiciones de trabajo de las prostitutas. 
  • Que se reconozca, como plantea una sentencia dictada en el 2001 por el Tribunal de Justicia de Luxemburgo, que la prostitución es una actividad económica legítima. 
  • La creación de espacios públicos, al estilo de los barrios rojos de algunas ciudades europeas, donde se pueda ejercer libremente la prostitución, en buenas condiciones de higiene, seguridad y tranquilidad. La ubicación de dichos barrios debe ser negociada con prostitutas y vecinos en condiciones de igualdad. 
  • Que se persiga de manera fehaciente a las mafias que obligan y fuerzan a mujeres a prostituirse y las explotan en régimen de esclavitud. Que se acabe ya con la hipocresía de las pomposas declaraciones públicas de rechazo y anatema de estas prácticas inhumanas, internacionalmente organizadas y se pongan los medios, que los hay, para acabar con ellas, por encima de todo tipo de intereses creados. 
  • Que se destinen recursos económicos y materiales y alternativas de empleo, a los que puedan acogerse voluntariamente aquellas personas que, por los motivos que sea, deciden abandonar el ejercicio de la prostitución.
¡BASTA DE HIPOCRESÍA!
¡DERECHOS Y CONDICIONES DIGNAS DE TRABAJO PARA TODAS!


                                               KOORDINADORA TRANSMARIKABOLLO FEMINISTA
Bilgune feminista - Garaipen - EHGAM - Medeak

---

2011/06/07

Borrokak merezi duelako, zorionak jangeletako langile borrokalari guztiei

--
Garaipen txiki-haundi honek argi erakusten digu antolatzeak, borrokatzeak, elkartasunak, e.a. merezi duela, bidea zaila izan den arren, jangeletako langileok irabazi duzute! Zorionak!
argazkia berriak
Hiru urteko lan gatazka eta lau aste iraun duen greba atzean utzi dute Arabako, Bizkaiko eta Gipuzkoako eskola publikoetako jangeletako behargin pribatuek. ELA eta LAB sindikatuek patronalarekin akordiorako oinarria sinatu ostean, erabaki dute langileek grebarekin amaitzea. Borroka oinarri izan duten hiru urte eta 30 egunetako lanuzte gogorraren ondoren pozik. Gogorra izan da ez soilik patronalak eta Eusko Jaurlaritzak presionatu dituztelako, hauez gain, haurren gurasoengandik irainak eta presio sozial zein moralak jasan behar izan dituztelako. Denbora hontan zehar, langileok grebarako eta borrokarako dugun eskubidea oztopatzeko saiakera ezberdinak egin dituzte, baina ez dute lortu euren helburua, hau da, langileak, ixil-ixilik jangeletara itzultzea. Garaipen txiki-haundi honek argi erakusten digu antolatzeak, borrokatzeak, elkartasunak, e.a. merezi duela, bidea zaila izan den arren, jangeletako langileok irabazi duzute! Zorionak!

«Akordio hau emaitzak eman dituen borroka luze eta gogor baten testuinguruan kokatuta dago», azaldu du Noemi Etxebarria ELA sindikatuko ordezkariak. Sutsu aldarrikatu duten arren, azkenean ez dute lortu soldata lan berbera egiten duten behargin publikoekin parekatzea. Soldatak %97,5 parekatzea adostu dute. Hala ere, pozik daude: «Jauzi garrantzitsu bat da diskriminazioa bukatzeko bidean», azaldu dute.

Hauxe da hitzarmenean adostutakoa: (Berria egunkaritik hartua. Albiste osoa irakurri)

Soldatak %97,5ean parekatzea lortu dute.Parekatze hori urratsez urrats egingo dute. Alegia, %97,5 hori 2013-2014ko ikasturteko soldatetan nabarituko dute. Bukatzear dagoen ikasturte honetan %95ekoa izango da, hurrengoan %95,83koa, eta 2012-2013ko ikasturtean %96,66koa. Iaz eta duela bi urte kobratu gabe utzitako zenbatekoak ere ordainduko dizkiete. Azken batean, atzo sinatutako hitzarmen horrek sei ikasturteko iraupena dauka: 2008-2009tik 2013-2014ra.

Gurasoek eta Eusko Jaurlaritzako Hezkuntza Sailak adostutako hemezortzi orduak hitzarmenean sartzea ere lortu dute. Aurrerantzean zerbitzua hobetzeko asmoz, ordu horiek langile guztien ohiko jardunean sartuko dituzte. Modu horretan orain arte sindikatuek salatu duten diskriminazioa saihestu ahal izango da. Izan ere, ordu horiek adostu zirenetik begiraleek baino ez zuten betetzeko aukera izaten. Ohiko jardun horretan sartu dira, halaber, formaziorako sei ordu. Urteko lan jarduna jardun partzialera egokitzeko formula aldatzea ere onartu du patronalak, luzapen aldia kenduz.

Behargin publikoen soldatarekin parekatzeko eskaerari produktibitateari lotutako soldata gehigarriarekin erantzun zioten enpresek. Azkenean, baina, ideia hori baztertzea onartu du patronalak. Ikasturteko hamabi ordu izango dituzte medikutara joateko.«Absentismoa ezin dela soldata kalkulatzeko tresna izan aitortzea lortu dugu», esan du Etxebarriak.

Zerbitzua hobetzea eta jangeletako beharginek egiten duten heziketa lana aitortzea ere erdietsi dutela diote. «Beste behin, borrokak duen balioa azpimarratu nahi dugu. Gu desaktibatzen saiatu dira enpresak, Jaurlaritza, familia batzuk eta hedabide batzuk. Gure borroka gutxiesten saiatu dira; baina, orain, zer nahi duen badakien eta hori lortu arte borroka egiten duen kolektibo borrokalari batek merezi duen miresmena eman beharko digute», aldarrikatu du.

Aukera horren inguruan egondako tirabirak atzean utzita, azkenean lan bitartekariarengana jo dute. Alde batetik, sindikatuek argitu nahi izan dute inoiz ez diotela aukera horri uko egin. Akordio hori negoziazio mahaiaren barnean egin behar zela mantentzen dute oraindik ere, «lan hitzarmenaren negoziazio orori dagokion moduan». Hala egitea «enpresen jarrera itxiak eragotzi» duela salatu dute. «Bere garaian, bitartekariaren aukera baztertu gabe negoziazioari aukera ematearen aldeko hautua egin genuen. Konponbidea hor zegoela baloratuta, horren arabera jokatu dugu».

Bitartekaritzara jo aurretik eztabaidarako puntu gatazkatsuenak adostu dituztela ohartarazi dute. Alegia, enpresek eta bi sindikatuek akordioa dagoeneko sinatua dute: «Azken batean hitzarmen bat da, eta ondo idatzi behar da».

Euskal Herriko Bilgune Feminista


--

2011/04/27

Feministok, prekarietateari planto; bizitza duinera salto!

--





Feministok, prekarietateari planto; bizitza duinera salto

Baserritarrak, etxeko langileak, garbitzaileak, kanporatuak, pentsionistak, langabetuak, zaintzaileak, putak, e.a. gara emakume langileak. Gazteak, helduak, euskaldunak, etorkinak gara Euskal Herrian bizi garen emakume langileak. Adin eta kolore ezberdinetako emakumeak gara, bai; gutako bakoitzak modu berezituan pairatzen ditugu krisi ekonomiko sozial honen alde ilunenak. Emakumeon etengabeko prekarizazioa da; krisi ekonomiko hutsaletik harago doan sistemaren krisi sistematikoaren ezaugarri nagusietako bat. Baina prekarietatea izanik gure ezaugarri, gure egoera eraldatzeko apustuak batzen gaitu guztioi. Feministak, prekarietateari planto!Bizitza duinera salto! Egingo baitugu.

Ez gaudelako prest.
Gure bizitza osoan zehar etxeko eta zaintza lanaren inolako errekonozimendurik ez jasotzeko. Behin eta berriro entzun behar izan dugu emakumeok “inaktiboak” ginela, nahiz eta egun guztia lan batean edo bestean pasa. Eta oraingo pentsioen erreformarekin zer? Lan merkatuan baldintza kaxkarretan sartzeko aukera izan genuenok, ordainetan erretiro lan saria jasotzeko eskubidea arriskuan dugu, orain kobratzen dugun kopurura (600€) ere ez baita iritsiko.

Bestalde, lan merkatuan jarduten dugun emakume langileon jarduera gehienetan ezkutukoa da: bai sozialki eta baita administrazioaren aurrean ere. Zaintza lanen karga guztia jasotzen dugunak emakumeak gara eta bateragarritasun politiken fraudea jasan eta pentsio duin bat izateko inolako aukerarik izango ez dugunak ere; ez baikara kotizazio urteetara helduko. Zeinek kotizatu ditu 38 urte?

Emakume langileon errealitatea benetan da larria eta horren adibide dugu emakume gazteon egunerokoa, zeinetan, gure etorkizuna kolokan dagoen. Zailtasunak ditugu lan merkatuan sartzeko, gehienak merkatu ezkutuan gaude lan eskubideak bermatu gabe eta langabezi tasa oso altuak ditugu. Orain, gainera, pentsioen erreformak oinarrizko soldata minimo bat ere ez digu bermatuko.

Baina, prekarietatea eta eskubideen ukazioak ezaugarritzen gaituen arren, ekonomiaren subjektu moduan aintzat hartuak izateko lanean dihardugu. Gure borroka ez baitago krisian! Eta horregatik maiatzaren 1 honetan ere, Euskal Herriko emakumeok kalera aterako gara bizitza duina izatea ahalbidetuko gaituzten eskubideak defendatzeko.

Batetik, emakumeok ekonomiaren subjektu moduan aintzat hartuak izateko bidean ezinbestekoa da lanerako eskubidea oinarri izatea. Lanaren kontzeptuaren inguruko definizio berria eman behar da, lan produktibo eta erreproduktiboaren errekonozimendu soziala, politikoa eta ekonomikoa eman; honela, ekonomiaren kontabilitatean sartuko dena. Hau honela izanik, egun indarrean dagoen etxeko langileen erregimen berezia ezabatzea exijitzen dugu.

Bestetik, Euskal Herriko emakumeok diru sarrera minimoak izateko eskubidea dugu. Emakume bakoitzak beharrezkoak dituen prestazio ekonomiko eta gizarte laguntzak jasotzeko eskubidea oinarri izanik, ezin da Pobreziaren Mugatik behera kokatutako oinarrizko soldata onartzen duen lan hitzarmenik egon. Beraz, egun dauden prestazio eta laguntza ezberdinak pobreziaren mugara iritsi behar dute behintzat.

Gainera, etxebizitza oinarrizko eskubidea izanda, merkatuaren logikatik eta espekulaziotik kanpo geratu behar du eta instituzio publiko politikoetatik hau bermatzeko bitarteko guztiak jarri beharko dira.

Honez gain, egun dagoen zerbitzu publikoen murrizketen aurrean, emakumeak ez gara isilduko; ezinbestean gure bizi baldintzak hobetzeko aurrekontuak exijituko ditugu. Oinarrizko eskubide sozialen aldarrikapenak egi bihurtu behar ditugu: 0 urtetik aurrerako hezkuntza integrala, osasungintza integrala, bazterketa soziala ekiditeko mekanismoak, elkarbizitza unitate eredu ezberdinak aukera berdinak izatea, e.a.

Duintasunik gabeko etorkizunera kondenatu nahi gaituzten arren, guk geuk, gaurdanik dagokigun geroa eraikitzen jardun behar dugu. Gure eskubideen aldeko borrokan, Euskal Herri feminista lortzeko borroka ez baitago krisian. Beraz, maiatzaren 1ean, gure herrietan egingo diren mobilizazioetan parte hartzeko deia egiten dizuegu: zuei, emakume langile guztiei!

Miren Aranguren Etxarte eta Saioa Iraola Urkiola
Euskal Herriko Bilgune Feministako kideak
2011ko maiatzaren 1a


--

2011/04/05

MATXISMOARI KAÑA BETI!

--



ERASOEN AURREAN AUTODEFENTSA FEMINISTA!!

Notizia beldurgarriarekin hasi dugu aste hau ere, YANELA ZARUMA CABRERA, 22 urteko neska gazte Burlatarra hilik aurkitu dute Beriaingo La Morea lakuan.

         Erailketa hau ez da kasu isolatua, 2011ri hasiera eman genionetik, indarkeria sexistaren ondorioz eraildako bigarren emakumea baita. Ezin ahaztu 2010ean ere 8 emakume izan zirela erailak. Indarkeria kasuak pillatzen doaz eta egoera honen aurrean feministok kezkatuak, nazkatuak eta haserre gaude.

Emakumeon kontra ematen diren eraso guztietan sexismoa inplizituki bada ere beti agertzen da. Hortaz, Yanela emakume izateak bere erailketan eragina izan duela iruditzen zaigu. hildakoa eta hiltzailearen arteko menpeko harremana ezin aipatu gabe utzi. Emakumeen kontrako indarkeria egiturazkoa den indarkeria da, jendarteak antolatzeko duen eredutik hasi eta gure bizitzako esparru guztietan ematen dena. Patriarkatuak sexuen artean ezartzen dituen botere harremanek ahalbideratzen dute indarkeria sexista eta batzuetan zuzenean ematen da eta besteetan aldiz zeharka.

Minduta gaude, emakumeen kontrako indarkeriak ez duelako etenik, horren adibide dira aurten eraildako bi  emakumeak, baita 2009tik desagertua dagoen Nora Gasteiztarraren kasua ere. Indarkeria mota hau gure gizartean gertatzen den giza eskubideen urraketa larrienetakoa eta hedatuenetakoa da. Emakumeon aurkako indarkeria patriarkatuaren oinarrian dago, eta honek, gizartean emakumeok jasaten dugun mendekotasuna betikotzeko kontrol  mekanismo gisa erabiltzen du biolentzia.

Ozen salatu nahi dugu Yanelaren erailketa. Lehen bait lehen gertatu dena argitzeko eskatzen dugu batetik. Bestetik familia eta lagunei gure elkartasun eta babes osoa adierazi nahi diegu une gogor hauetan. Emakumeon indarkeriaren aurrean erantzunkizuna guztiona da. Jendarte eredu berri bat beharrezkoa dugu.

Azken hilabetetako gertaera larri hauek beldurra zabaldu dute jendartean. Txikitatik irakatsi digute emakumeoi beldurra sentitzen, honek emakumeok espazio publikoetan lasai eta aske ibiltzea eragozten digu. Beldur honen helburua ez da inondik inora gu babestea, baizik eta izu sentimendua areagotzea eta gu geldirik mantentzea. Ez gaituzte gure gorputzen burujabe egin nahi eta ezta gure bizitzen jabe ere.

 Beldurtzen gaituenaren aurrean, erasoen aurrean, autodefentsa feminista eta gure arteko elkartasuna lantzen jarraituko dugu. Yanelari gertatua, guztioi gertatu zaigula sentitzen dugulako, oihu egin nahi dugu: Indarkeri sexistarik ez!  Emakumeon kontrako indarkeriari aurre hartu!

Euskal Herriko Bilgune Feminista
2011ko Apirilak 5ean

2011/04/01

Madrilgo feminista auziperatuekin elkartasuna!

EKINTZA FEMINISTAK LAIKOTASUNAREN ALDE!

COMPLUTENSEKO TITIEKIN ELKARTASUNA

EPAIKETARIK EZ!!




KONTZENTRAZIOA: larunbat hontan, APIRILAK 2, eguerdiko 12etan BUENPASTOR aurrean
ZABALDU ETA AGERTU!!!

Transmarikabollo koordinadora feminista
(Medeak, Bilgune Feminista, Ehgam, Garaipen, Ibaetako emakume asanblada)



Hemen gertatutakoaren inguruko azalpenak eta hainbat talde feministek ateratako koomunikatu bateratua:

"Renombrar el mundo desde nosotras"

El movimiento feminista de Madrid vuelve a tomar la calle para decir: ¡Basta ya! ¡Basta de machismo, de sexismo y de homofobia! ¡Basta ya de controlar nuestros cuerpos! ¡Basta ya de instituciones protegidas por el estado que perpetúan el sistema patriarcal! ¡Basta ya de criminalizar y perseguir a las mujeres y lesbianas que el 10 de marzo gritaron este mismo “¡basta ya!” en la Capilla de Somosaguas!

Vivimos en una sociedad en la que los valores católicos cortan de manera transversal la vida social y política impregnando nuestra cotidianeidad. La iglesia católica se presenta como una institución que posiciona como sujeto universal al estereotipo de hombre blanco, heterosexual, sometiendo e invisibilizando no solo a las mujeres blancas, occidentales y heterosexuales, sino también a multiplicidad de identidades como lesbianas, transexuales, transgénero, de distintas etnias, intersexuales y un largo etcétera.

Una prueba de todo esto es el lenguaje sexista utilizado en las noticias, que publicadas a raíz de los sucesos ocurridos, nos invisibiliza una vez más, ya que esta acción surgió y se desarrolló de manera espontánea, única y exclusivamente por mujeres y/o lesbianas.

El entramado de la acción consistía en ir en procesión hasta la capilla de Somosaguas simbolizando el papel sumiso que se le otorga a la mujer desde la iglesia, que atraviesa nuestra cultura occidental, aún sin ser creyentes. El hecho de que el pañuelo morado estuviese presente en nuestra acción fue una manera más de reivindicarla como feminista. Al llegar a la capilla el grupo entramos de forma no violenta, sin ataques directos a las personas que se encontraban en el interior. Allí hicimos un círculo de mujeres y/o lesbianas y leímos un comunicado en el que se explicaba cómo la iglesia actúa como una institución que promulga unos valores machistas y heteropatriarcales. A continuación, citamos frases pertenecientes a instituciones y figuras íntimamente relacionadas con la iglesia que sentencian y criminalizan nuestros cuerpos. Tras la lectura, la mayoría de las que allí decidimos desnudarnos de cintura para arriba mostrando los mensajes que teníamos escritos en nuestros torsos, con la intención de reivindicar la re-apropiación de nuestros cuerpos y la identidad de cada una. En ese momento, entre lemas y consignas feministas, algunas mujeres empezaron a besarse visibilizando el lesbianismo y reivindicando una sexualidad libre. Finalmente, abandonamos la capilla sin causar ningún daño.

Después de lo expuesto, consideramos que:

• El hecho de entrar en una capilla y no en cualquier otro espacio religioso, se debe a que nuestra tradición cultural es judeocristiana y no musulmana, hinduista o de cualquier otra índole, para no apropiarnos de realidades que son ajenas a nuestra experiencia. Aunque nosotras luchamos desde nuestra realidad, siempre apoyaremos cualquier iniciativa feminista llevada a cabo desde otras identidades y culturas.

• No se puede construir una sociedad nueva, diferente, no heteropatriarcal, sin innovar en sus formas y en su lenguaje. Sólo rompiendo los esquemas ya establecidos podremos crear otros nuevos que nos permitan renombrar el mundo desde nosotras.

¡Por la re-apropiación de nuestros cuerpos! ¡Por una sociedad feminista y laica!

--