MARTXOAK 8: PATRIARKATUARI KAÑA BETI!

--

EMAKUME GUZTION AHOTSAK LAU HAIZETARA!

• LANPOSTU DUINAK EMAKUMEONTZAT

• LANA BANATU ONDASUNA BANATU
• PREKARIETATEA EZ DA BIDEA
• KAPITALISMOAK ZAPALTZEN GAITU

• EMAKUMEON BORROKA, HERRI BORROKA DA!
• EZ EZ EZ , ERASORIK EZ

• ERASOEN AURKA, EKINTZA ZUZENA

• KALEA, GAUA GEUREAK ERE, BADIRA!
• GIZARTE ZERBITZUAK, ORAIN TA DENENTZAT

• ZERBITZU SOZIALAK ORAIN TA DENONTZAT
• GORA, gora gora EMAKUMEON BORROKA

• GORA, gora gora BORROKA FEMINISTA
• MATXISMOAK HILTZEN GAITU

• MATXISMOA SUNTSITU

• PATRIARKATUARI KAÑA BETI

• NON DAUDE GURE ESKUBIDEAK?

• GURE ESKUBIDEAK ERRESPETATU

• ASKATASUNA EMAKUMEONTZAT

• LESBIANAK ERE HEMEN GAUDE

• (abestitxoa) SEXUA GOZATZEKO DA, NAHI DUZUNAKIN GUSTORA…

• (abestitxoa, hey, boogey boggey doinua) EeeeMAKUMEON PLAZERRA, HEY! EeeeMAKUMEON PLAZERRA, HEY! EeeeMAKUMEON PLAZERRA, HEY! ASKE TA ANITZA, HEY!
• ABORTUA EZ DA DELITUA

• GEURE GORPUTZA, GEURE ERABAKIA
• PUBLIZITATE SEXISTARIK EZ

• ZUEN NEGOZIOA, GURE ESPLOTAZIOA! Gure gorputza gurea da!

• TENEMOS TRABAJO QUEREMOS EMPLEO

• EN CASA Y EN EL TAJO REPARTO DE TRABAJO

• NO ES CRIMEN PASIONAL ES ASESINATO

• AQUÍ ESTAMOS, NOSOTRAS NO VIOLAMOS

• SOY LESBIANA PORQUE ME DA LA GANA

 

GORA BORROKA FEMINISTA!

--

BADATOR neska gazteon hausnarketa festa eguna!!

--

Gero eta hurbilago dago berriz elkartuko gaituen hausnarketa eta festa eguna, Putzuzulo gaztetxea Euskal Herriko damak jasotzeko lanetan ari da jada. Patriarkatuaren garretatik askatuko gaituen edabea ia prest dago, soilik zure/gure ideiak falta dira lapikoan. Gure burutxoetan ditugun gogo eta asmoak martxoaren 19an ere hitz eta praktika bihurtuko ditugu. Lapikoak eztanda egingo du beste behin eta gure herrietatik datorren olatua uholde bilakatuko dugu guztion bulkadaz.
Ez zarela honetaz pentsatzen hasi oraindik? Lasai. Gutaz, neska gazteotaz eztabaidatuko baitugu; ez zaizu arrotza egingo kalaka. Motorrak berotzen joan zaitezen, herrietan banatuko ditugun eskuorrietan datozen itaunen inguruan hausnartu dezakezu.

Ze haiz? Inoiz pentsatu al dun neska eta gazte haizen? Zergatik? Zein dun hire eta gure errealitatea? Zerk batzen gaitin? Zertaz hago nazkatuta? Zer apurtuko huen? Eta zer sortu? Elkartuko al gaitun?

Jaikitik gure inguru hurbilean galdera horietaz eta guk mahaigaineratzen ditugun beste hainbestetaz pentsatzerako gonbidapena luzatzen digute.

Uholdea indartzen duen olatu morea gugandik sortzen da eta horregatik da garrantzitsua Putzuzulo gaztetxean ospatuko dugun hausnarketa-festa eguneko deia lau haizetara zabaltzea. Nahi adina zabaltzeko zure eskura daude kartela, eskuorria (A eta B aldeak) eta bannerra!

Ea oraingoan ere gure inguruko horma grisak larrosa kolorez tindatzen ditugun! Zuena da hitza eta ekintza!

Izan more eta gaiztoak!


--

diverGENerANITZak 2011

--

-
Eusko klitoriak gera

Gorputza askatzeeko

gerturik daukagu alua

bere aldez emateko.
-

Orgasmo bat entzun da

mendi tontorreaaan

Goazen klitori danok

beste klitorien bila!

-

Gora euskal klitoriak!

- PottorBero Mugimendua -

 

-

MANIFESTU GENerANITZa:  
JENDARTE ASKE ETA ANITZAREN ALDE

Hainbat kolektibo eta ekintzaile bildu gara OPUS DEI salatu eta, aldi berean, horri aurre eginez gure askapenerako bidea eraikitzen jarraitzeko. Talde eta ekintzaileok gizarte lanean eta sexismoaren eta les-gay-trans-bi-fobiaren kontra ari gara, eta ezberdintasun guztiak sortu, birsortu eta mantendu dituen sistema patriarkala, kapitalista eta heteronormatiboa arbuiatzen dugu.

UPNk eta OPUS DEIk, besteak beste, botere patriarkala, kapitalista, eurozentrista eta heteronormatiboa ordezkatzen dute hemen, eta Nafarroako Unibertsitatean antolatu duten I Congreso Internacional de Ideología de Género delakoaren bidez diskriminazioa eta ezberdintasuna berriro ere “natural” eta jatorrizko bihurtu nahi dituzte. Tradizioan ezarritako ideologia heterosexual eta sexistak bultzatuta, genero-rol zurrun eta dikotomikoek markatuta, elkarren kontra egiten duten eta halabeharrez elkarren osagarri diren bikoen polaritatean oinarrituta: ongia eta gaizkia, gizona eta emakumea, gorputza eta burua, mina eta plazerra, publikoa eta pribatua, heteroa eta homoa… Baina ideologia honek ez digu balio, ez dugu gustuko eta ez gaitu ordezkatzen.

Botere zientifiko, mediku, politiko eta erlijiosoetatik sortutako teoria faltsu eta interesatuek bultzatu dute bazterkerian eta bereizkerian oinarritua dagoen honako sistema. Teoriok ezberdintasunak natural bihurtu eta hierarkiak justifikatu dituzte jatorrizko direlakoan eta naturaren aitzakiapean. Hala ere, teoria feministak eskainitako analisi-euskarriari esker, sexua, generoa eta sexualitatea eraikuntza sozial hutsak direla ikusi dugu, gizarte eredu zehatzari zentzua emateko eraikitakoak, eta eta inola ere ez naturatik eratorriak.

Baina teoria feminista eta natura kontzeptua oker erabilita, botere politiko eta instituzionalek, mugatzen gaituen berdintasun faltsua hedatu nahi dute. Berdintasun faltsu horrek ez du arazoaren muina azaleratzen uzten: patriarkatua, emakumeak beti bigarren sexutzat hartuak izan diren mundua, aniztasunak errespetatu ez eta arautik kanpo dauden adierazpide guztiak zigortu eta patologizatzen dituen sistema heteronormatiboa. Eta sistema heteronormatiboa uneoro birsortu egiten da, ekonomia, erlijioa, hezkuntza, artea, lengoaia, politika, zientzia, keinuak direla medio.

Beraz, sistema hau erabat arbuiatzen dugula adierazi eta UPN eta OPUS DEIri zera esan nahi diegu: zuon ideologia sexista eta les-gay-trans-bi-fobiko atzerakoiak zabaltzeari utz iezaiozue eta bakean utz gaitzazue.

Erakunde, talde eta norbanako sinatzaileok zera aldarrikatu nahi dugu:

-     Gure identitatea eraikitzeko eskubidea eta gure ahalmen guztiak inolako mugarik gabe garatzekoeskubidea.

-     Gure gorputz eta bizitzen gainean erabakitzeko eskubidea.

-     Sexualitate askeak eta aurreiritzirik gabeak izateko eskubidea.

-     Transexualitate eta intersexualitatearen despatologizazioa: transexualitatea psikiatria-eskuliburuetatik ken dezatela, eta intersexualek jasan behar ez dezatela ebakuntza mediku edota kirurgiko sistematikorik.

-     Gure gorputzekin nahi duguna egiteko plazerra aldarrikatzen dugu, derrigorrik edota diskriminaziorik gabe: gorputz sexual eta sexudunak gara.

-     EZ ditzatela horrelako ekitaldiak diru publikoaz finantzatu, teoria diskriminatzaile eta bartertzaileak zabaltzen baitituzte.

Otsail osoan Jornadas diverGENtes/Jardunaldi GENerANITZen barruan antolatu ditugun ekitaldi eta mobilizazio guztietan parte hartzera gonbidatzen zaituztegu. EGITARAUA

Sinatzaileak: Lumatza, Subeltz, Bilgune Feminista, Lamias, Pakoak, Asamblea Libertaria (UPNA), Emakume Internazionalistak, Sorginkale, Eguzki banaketak, Andrea, San Juan Xar, SareAntifaxista, Ehgam, Lumagorri, CNT- Irruña, Bizkaiko Emakumeen Asanblada, MDMA, 7menos20, Kataliñak Bizikletan, Medeak, Las Trans, Hetaira, Eskalera Karakola, TransGaliza, Hagin, Plataforma de Mujeres Contra la Violencia Sexista, Geugazteok Indarkeriaren Kontra, LAB, Algarabia Colectivo LGTB (Tenerife), Elkarteen Ahotsak, Somos LGTB Aragón, Viumanis Teatro de la Memoria, Xilum Taldea, Amarako Jaiak,  Asamblea Feminista Langresta, Atarrabiako Feministak, Esan Esan Irratia, Aldarte, Colectivo Beltza, La Vagina Insurgente, Cafés Feministas, MUJOAS (Mujeres Jóvemes de Asturias), Asamblea de Mujeres de Álava, KFA Estado Español,  Mugarik Gabe eta 400 sinatzailetik gora.

--

GARAIPEN BATZUEN IBILBIDEA: Donostiako danborradak.

--

Donostiako Bilgune Feministatik urteak daramatzagu jai parekideagoen alde lanean. Ibilbide luze honetan zehar garaipenak ere lortu ditugu eta zuekin konpartitu nahian, Emaraun honetan tartetxo bat eskaini digute.

2003. urtearen aurretik, Donostiako Kalderero Ofizialetan gizonek bakarrik har zezaketen parte. Zergatik? Udalak Kalderero Ofizialak izateko ohorea gizonak bakarrik onartzen dituzten elkarte gastronomikoei ematen baitzien. Urteak borrokan igaro ostean, Kaldereroetako tribuak mistoak izatea lortu genuen, lehen emakume zuzendaria Bilgunekide bat izan zelarik. Gaur egun mistoak dira, eta parekideago izan daitezen, emakumeenak diren bi tribu antolatzen ditugu emakumeon parte hartzea bultzatzeko.

Honen bitartean, Danborrada Egunetan ere liskarrak eduki izan ditugu. Arrazoia? Berdina. Donostiako jaiak “herrikoi” deitu arren, gehienak elkarte gastronomikoek antolatzen baitituzte. Eta jakina da, Donostiako “txoko” askotan emakumeok sarrera ukatua dugula, edo baldintzatua (egun konkretuetan sukalderako sarrera ukatua…).

2005ean berdintasun legea atera zen. Legeak bere horretan aldaketarik ekarri ez duen arren (esaterako, ez du alardea aldatzeko balio izan), presioa egiteko tresna bezala erabili ahal izan dugu.

2005. urtean onartutako EAEko berdintasun legeak dio:

25. artikulua. Kultur jarduerak:

“Debekatu egiten da emakumeek gizonekiko berdintasunean parte hartzea onartzen ez duten edo oztopatzen duten kultura jarduerarik antolatzea eta egikaritzea gune publikoetan.”

Emakumeen parte hartze minimoa % 10 izan behar da.

Berdintasun legea ez da nahikoa izan Donostiako Jaiak parekideagoak izateko. Urtez urte, presioa eginez eta emakume askoren esfortzuarekin, aldaketak lortzen joan gara. Bilgune Feministako kideok, urtero, Danborradaren behatzaile izan gara eta ikuspegi feministatik urteroko irakurketak helarazi izan ditugu.

Ibilbidearen errepasotxo bat dakarkigu:

·        2006an, legeak zioen minimoa beteaz, Udalak Gaztelubide eta Union Artesana presionatu zituen gutxienekoa zen emakumeon parte hartzea bermatzeko (%10). Hala, 12 emakume gonbidatu zituzten eurekin jotzera. Emakume horiek ezin izan zuten elkartean afaldu eta jantzia euren poltsikotik ordaindu behar izan zuten. Gainera, bizitzan behin parte hartzeko aukera eman zitzaien, eta soilik upela joaz (danborra ez). Elkarteko gizonek, aldiz, bizi osorako plaza ziurtatua dute, afaria elkartean egiten dute eta danborra nahiz upela jotzeko aukera dute. Urte hartan, komunikabideek Gaztelubideren ausardia txalotu eta ospatu zuten berdintasunaren alde eginiko apustuagatik. Baina soilik 12 emakume gonbidatu zituzten parte hartzera (% 10era iristeko kopuru minimoa), diru laguntzak kenduko zizkieten beldur. Prentsan eta telebistan emozio handiarekin zabaldu nahi izan zuten “azkenik, Donostiako jaiak parekideak” zirenaren ideia.

·        2007an ez zen mugimendu berririk egon. Berriro ere betiko argudioa. Elkarte gastronomikoei, Entitate Pribatuak direnez, ezin zaie ezer exijitu. Noski, horregatik diogu feministok Berdintasun Lege horrek ez duela gauza handirako balio.

·        2008an berdintasuna euroen bidez erostea izan zen Udalaren neurri berria. Diru laguntza bikoitzak eskaini zizkien gizonen danborradei misto bihurtzeko aukera eginez gero. Baina zer gertatu zen 1980az geroztik, Kresalak lehen konpainia mistoa sortu zuenetik, hasieratik misto izateko hautua egin zuten konpainiekin? Haiei ez zien halako laguntzarik eskaini.

·        2009an diru laguntzak jaso ahal izateko, danborradak mistoak izatea nahitaezkoa izatera pasa zen. Kopurua ez zen zehaztu, baina emakumeek postu guztietan parte hartzeko aukera izan behar zutela adierazi zuen Udalak. Praktikan, ordea, gutxitan ikusten dira emakumeak militarrez edo sukaldariz jantziak eta danborra jotzen; upela joz egin izan dute txokoa, utzi izan dietenean. Gainera, elkarte batzuetan emakumeek hilabeteko entseguak izaten dituzte, gizonek aste betekoa duten bitartean (euren lehen aldia bada ere). Emakumeon parte hartzea oraindik ere baldintzatua eta mugaz betea izaten jarraitzen du.

     
·           2010ean aspalditik egiten genuen hausnarketa publikoki zabaldu genuen:

Gure hausnarketa edo proposamena ulertzeko, jakin beharra dago, historikoki, 1924 urte ingurutik, Gaztelubidek eta Union Artesanak dutela Donostiako bandera igotzeko eta jaisteko pribilejioa. Bi elkarte hauek soilik gizonenak izan dira urteetan zehar, bai nazken urteotan, Union Artesanaren barruan zatiketa egon da eta bi elkartetan banatu da. Horietako batean emakumeak sartzea onartzen dute.

Donostiarron festaren ikurra den oholtza gainean, bi elkarte matxista hauek dute jaiari hasiera eta bukaera eskaintzeko pribilegioa.

Donostiako Udalari bere garaian, eta gaur egun mantentzen dugun eskaera, honakoa da, beraz:

- Jaiak elitistak direla diogu eta horren arrazoia, udalak oholtzari ematen dion erabilera da. Oholtza jaien errepresentazio gorena bada, herritarrena izan behar da eta ez esklusiboa. Horregatik eskatzen dugu oholtzaren erabilera eta banderaren igoera zein jaitsiera txandakakoa izatea. Ohore hori mistoak diren elkarte guztien artean txandatu dadila.

- Emakumeon parte hartzea eta espazio publikoetan presentzia izatea mugimendu feministak urtez urte, mendez mende, egindako lanaren ondorio dira. Horregatik guztiagatik, ikusezintasunean egon den benetako emakume upelariei, danbor-joleei, festazaleei eta feministei eurek egindako lana aitortzeko, Sarriegiren ondoan emakume upelari bat jartzea proposatzen dugu, danborradaren historiari eta Danborrada Egunean emakumeen parte hartzea bermatzeko egindako borrokari omenaldia egiteko asmoz.

Aurten, aldaketa nabarmena izan da. Eta bai Udalak baita komunikabideek ere lezioa ikasi dutela esan genezake; ez dira ausartu baloraziorik egitera. Oholtza publiko eta ofiziala, telebistan ematen den danborradaren zatia, gaur egun bi elkarte matxista hauen pribilegiopean mantentzen den arren, Udalaren aldetik jai parekideagoen itxura ematen saiatu dira, emakume kopuru bat gonbidatu gisa igoaz, beste elkarte batzuetan dauden partaideak gonbidatuaz... Gure aldetik poza adierazten dugu saiakera horiengatik. Baina oholtzara igotzeko aukera guztion esku ez dagoen bitartean, itxurakerian erortzeko arriskua dagoela gogorarazi nahi diegu. Oholtza publikoa denon esku egotea pausu garrantzitsua izango da. Baina ez azkena.

Elkarte Pribatuen matxismoa, jaietako rol banaketa estereotipatuak, gauetako eraso sexistak… behar bestean lanean jarraitzeko prest gaude, jaiak herrikoiak eta parekideak izan bitarte.

GORA JAI HERRIKOI ETA PAREKIDEAK!

GORA BORROKA FEMINISTA!

Donostiako Bilgune Feminista

--

EMAKUMEOK kalera!

--

Denok garelako dependienteak!

Zaintzarako eta Pentsio duinerako eskubidea dugulako...

ASTEARTEA 25, arratsaldeko 18.00tan
KONZENTRAZIO MuGiKoRRA!

Ekarri zuen gurpildun aulkiak, erosketetako karroak, haurren aulkiak...

Denon bizitzan zehar, zainduak izateko eskubidea dugulako,
Denon bizitzan zehar, ondokoak zaindu nahi ditugulako,
Emakume izanagatik, besteak zaintzera kondenatuak izan nahi ez dugulako,
Pertsona izanagatik, jendarteari eskainitako lanagatik, PENTSIO DUINAK MEREZI DITUGULAKO!
Ez dugulako bizitza pobre bukatu nahi!
HAU ALDATZEA DENON ARDURA DELAKO!

Esan dezagun ozen eta tinko!

27an GREBA OROKORRA!

--

AUTODEFENTSA FEMINISTAren aldeko FESTA

-
Osteguna, hilak 16, KORTXOENEA GAZTETXEAN (GROS):

19:00    EMAKUMEA ETA KARTZELAREN hitzaldiaren BIDEO EMANALDIA

21:00    KANTAUTOREAK

                - MIKAELA PITON
                - ANIA
                      +
                 MIKRO IREKIA  (atera barruan daramazun artista!!!!!!)

bitartean gozatu bihotzez eta maitasun askorekin egindako PINTXO goxoekin eta BATIDO  natural freskagarriekin!!!
(lasai, betiko ohiturak ez galtzeko edari alkoholdunak ere egongo direla)


FEMINISMOA BORROKATU ETA BIZI!!!
EMAKUMEOK EGURREEEEE!!!!          

                                          Donostiko Autodefentsa Feminista Taldea

ARTICULO DE LUCIA ETXEBARRIA SOBRE GARCÍA MARQUEZ

Argumento de una novela: Un periodista ochentón verifica, entristecido, que su potencia sexual ya no es la que era. Cosas de la edad. Llama entonces a su proxeneta de confianza, aquel que le proporciona – a él y a media ciudad – los mejores Chaperos, y le pide que le busque un jovencito al que nadie haya tocado. El proxeneta le llama unos días después: ha localizado a un magrebí de barriada obrera, de catorce años, virgen con garantía, cuya familia está de acuerdo en vender los favores del chaval porque el padre está en paro desde tiempo inmemorial. La noche acordada, el proxeneta le proporciona una droga al chico para tranquilizarlo y favorecer los avances del anciano pero con tan mala fortuna que el chico, agotado tras una jornada particularmente dura – pues a pesar de su corta edad ya trabaja ilegalmente en una fábrica – se queda tan profundamente dormido como para hacer imposible su desfloración.
 

El viejo permanece toda la noche contemplándolo, extasiado con su belleza y cuando vuelve a casa el ochentón lleva tal calentón encima que, ante la visión de la dérriere de su secretario, que está agachado recogiendo unos papeles, no puede contenerse y le viola. Luego, le arroja unos billetes a modo de compensación.
 
Si este libro se publicara en España, el escándalo sería mayúsculo, del tipo del que le cayó encima a Arthur C Clarke en 1998, cuando The Mirror le acusó de ser un pedófilo. O sin ir más lejos, mi amiga Lola Beccaria tuvo que oír de todo a propósito de la publicación de su novela ” Una mujer desnuda”, en la que se narran las relaciones de una prepúber con un amigo de su padre.
 

Pero resulta que cuando sale al mercado un libro con el mismo argumento, el mismo, pero con la sutil diferencia de que el putero es un señor heterosexual y la niña vendida y la criada violada (analmente por cierto) dos mujeres, nos encontramos entonces con “una admirable historia de amor… una estupenda metáfora de la sociedad donde todos caben con suficiencias o exageraciones, una novelita-joya que contiene sabias frases de prosa brillante, desbordante, donde la pasión tardía se enseñorea en el corazón del viejo”, en palabras de la crítica. Toma ya. Botón de muestra que describe al aluvión de reseñas favorables que se ha desbordado por los suplementos culturales españoles, unánimes en su admiración. Sí, me estoy refiriendo a la última novela de García Márquez, al que, como Premio Nobel, se supone que debemos respeto. Premio Nobel de la Paz fue también Henry Kissinger, responsable directo del golpe de Estado Militar contra Allende y de toda las dictaduras (incluidas las que falsamente se disfrazan de democracias) que campean hoy en América Latina.
 
¿Les he convencido con este ejemplo del androcentrismo imperante en la critica literaria? Pues daré otro: En cada entrevista, cada una, que he hecho de entre las más o menos veinticinco a propósito de la edición francesa de mi libro “Una historia de amor como otra cualquiera” me han hecho la misma pregunta: ¿Por qué sus protagonistas son mujeres? Estoy por ver que alguien le pregunte a Houllebeq o a Beigbeder la cuestión inversa. Y no se lo preguntan porque, pese a que las mujeres seamos mayoría en el mundo ( 53% de la población), a día de hoy lo masculino es la norma y lo femenino es la desviación, y por eso resulta tan extraño que se escriba sobre mujeres.
 
Podría escribir sobre muchísimas escritoras injustamente olvidadas o no reconocidas en su valía: Ángela Figueras Aymerich, María Teresa León, Rosa Chacel… Podría hablar de una conversación con la hija de Carmen Laforet en la que ella me confirmó lo que yo ya sospechaba: que su madre había dejado de escribir incapaz de soportar la presión y las críticas (algo parecido me pasó a mí, que me planteé muy en serio abandonar el oficio después de la reacción que suscitó mi segunda novela, Beatriz y los cuerpos celestes).
 

Podría escribir de Ana María Matute, que sufrió los embates de una censura feroz que le impidió ejercer su escritura en libertad. Podría hablar de cómo El País, el supuesto diario “progresista español”, publicó, para cerrar el último número del siglo veinte de su suplemento cultural, un artículo titulado ” Los mejores escritores españoles del siglo” en el que no se incluía a una sola mujer…
 
Y entre tanto mientras todo el mundo se rasga las vestiduras al hablar de páginas de pedofilia en Internet, el Nobel, sus editores y su agente se llenan los bolsillos de plata, y en este país se oculta el triste hecho de que el 75% de los hombres que pegan a sus mujeres abusan también de sus hijas, y la sociedad bienpensante cierra los ojos al pasar por la calle de la Cruz, por la Montera, o por la casa de Campo, donde muchas menores de edad se ven obligadas a vender su cuerpo para lucrar a las mafias que las explotan, porque vivimos en un mundo plagado de millones de putas tristes que no lo son porque les da la gana, sino, precisamente, porque una cultura machista, perpetuada por la literatura, por los textos escolares, por el cine, por la publicidad, por la tradición, ha enseñado y sigue enseñando a los varones que la explotación y el maltrato a la mujer no solo es un hecho permisible, sino romántico. Como también enseña que la mujer deseable es aquella mujer bella que no habla, que solo nos escucha, y jamás nos contradice y, por lo tanto, si se pasa la vida dormida, tanto mejor, porque ya se sabe que, desde siempre, a los hombres nos gusta cuando callamos, porque estamos como ausentes y porque calladitas estamos más monas, y que el amor, según mucha literatura, no es un intercambio adulto y consensuado en el que cada cual da y recibe, sino una relación de dominación en la que una parte de la pareja se somete totalmente a la otra.
 

¡Lucía, por favor, es solo ficción!, dirán algunos. Pero cito a Florence Thomas cuando escribe: “El lenguaje es el fundamento de la reproducción del sexismo; es un aparato de construcción y de representación de la realidad y por consiguiente de la acción sobre ella por medio de elaboraciones simbólicas. A través de él internalizamos ideas, imágenes, modelos sociales y concepciones de lo femenino y de lo masculino, entre otras..” En cristiano: que de lo que se lee, se aprende, y que la única forma de cambiar la sociedad pasa por intentar transformar los modelos de representación que reproducen las estructuras dominantes.
 
En un país como Colombia, en el que casi 40.000 menores de edad practican (y no libremente) la prostitución, según estimaciones más que fiables de la DAS y la Interpol, y en el que todas las fuentes coinciden en afirmar que el ingreso de niños y niñas a la prostitución es cada día mayor y las edades de vinculación cada vez más tempranas, ¿no podría haber aprovechado el Premio Nóbel la plataforma que le ofrecen su fama y su prestigio para ayudar a luchar contra semejante lacra en lugar de idealizarla y glorificarla? Y cuando media España protesta unánimemente contra los casos de prostitución infantil de Barcelona ¿no es hipocresía que nadie, en ninguno de los medios mal llamados suplementos culturales de este país se haya atrevido a alzar el gallo para decir que García Márquez puede escribir mejor o peor, pero que lo que ha escrito se llama apología de la explotación infantil y de la violación, y que como tal debe leerse, y nunca como historia de amor?
 
Me gustaría que este artículo se fuera pasando en red a todos los colectivos feministas, o a las listas de correos. En el hecho de que todos los suplementos “culturales” españoles han puesto la novela por las nubes. Si admitimos en hipótesis que sí, que cada cual puede escribir lo que le dé la gana dado que todo se puede hacer desde la ficción -o eso dice la crítica- y que lo importa es la belleza de la obra, y que por eso García Márquez tiene derecho a escribir sobre lo que a él le guste, al menos tengamos en cuenta que lo que no se puede hacer, desde la crítica, es llamar “historia de amor” a una relación de abuso, porque eso SI que es hacer apología, o no advertir que el protagonista de este libro en ningún momento se cuestiona la legitimidad de comprar los favores sexuales de una menor y de drogarla para que los realice, ni de violar analmente a una criada que depende del violador para su sustento. Combatamos al machismo institucional desde la red, que es lo único que nos queda.
 

Lucía Etxebarría

--